Vincent Scribent vs el torro cyclo

weg

2010-07-25T19:24:00.002+02:00

Als ik mijn fiets tegen de lantarenpaal op slot zet, denk ik; doe dat hangslot maar niet. Stel dat ze 'm vannacht pikken, dan ben je die ook nog kwijt.
De volgende dag heb ik spijt. Hij is weg. Ik ontdek het als ik 's avonds naar de bioscoop wil. Vertwijfeld kijk ik om het hoekje. Nee, echt weg. Ik heb heel veel spijt. Waarom toch de goden verzoeken? In deze fiets zit zoveel geschiedenis. Zoveel zweet en mooie kilometers. Had op z'n minst het frame gered. Te laat.

Basaal

2010-07-23T14:20:00.003+02:00

Hoe vertaal je het begrip ''the basics''. Bestaat dat eigenlijk wel? Ik heb daar zo een voorstelling bij, maar ik kom niet op een geschikt Nederlands equivalent. Het is zo'n dag die rustig voortkabbelt en die mij een goed gevoel geeft. Deze dag is heel erg basic.

Van Dale zegt:

fundamenteel-elementair-essentieel-kardinaal-principieel-structureel-substantieel-vitaal-wezenlijk

Ik rooster brood. Echt brood. Van een echte bakker. Er zijn er meerdere in Rotterdam. Een ervan werkt zelfs met een gistcultuur uit Parijs. Misschien is het wel een bolletje. Ik stel me zo voor dat hij het in een speciaal vervaardigde bakkersschatkist bewaart. Beter nog, in een bakkersgistschatkist.

Op het warme brood smeer ik wat mayonaise.

We ontleden samen de gerookte makreel. Graten noemt hij haringen. Vis met de vingers, hapje brood in de mond. Ik loop weer rond achter de watersportvereniging. Stoere vissers rijgen de vers gevangen makreel aan een spies en hangen m op in de rookkist. De geur, het zonlicht, het getingel van de touwen tegen de masten, de dieselolie; het komt allemaal terug.

Adriaan is dol op makreel. Hij is in zijn element. Hij is al ruim een uur met kraaltjes in de weer. Er is muziek, liefde, eten en wat verkoeling. En zo bouwen we samen aan de fundamenten van zijn zijn. Heel basic dus.

De mens en zijn lichaam

2010-07-20T20:17:00.043+02:00

Afgelopen zondag was ik in Hoek van Holland. Deze dag ging alles traag. Traag, omdat ik afscheid nam van mijn eerste schoonmoeder. Het was intens verdrietig, mooi en pijnlijk. Traag omdat ik niet wilde dat de dag verliep. Op het strand kwam ik een beetje bij. Lekker bloot, zout en zon op mijn huid.

Dezelfde avond bezocht ik een volkstuinvereniging. Ik liep tegen een huisje aan. Vraagprijs 8000 euro. Da's een hoop geld. Ik wandelde rustig door en bij een blauw met roze huisje vroeg ik een vrouw of ik haar een vraag mocht stellen. Toevallig zat ze in de taxatiecommissie. Ze wees me op de valkuilen (de praktische, niet de aardse).

Gegrepen door het tuindersvirus fietste ik de volgende dag met mijn mannetjes naar Overschie. Van internet wist ik dat bij ''Tuinderslust'' ook een huisje te koop staat, voor nog geen 3000 euro. Ambroos werd vrolijk van al die tuinen en zocht spontaan naar oma. Bij het huisje aangekomen vroeg ik een vrouw of het al verkocht was. ''Toevallig zit ik in de taxatiecommissie''. Ik keek verrast en vroeg of ik het huisje van binnen kon zien.

Iets verderop lag ook een complex. Daar liep ik tegen Kiki aan, de vrouw van Kabul. Ik ken ze van oud werk en van de creche. Op hun tuindersparadijsje ligt een juridische claim. Kom mannen, op naar de volgende.

En daar was het raak. Hier ga ik een huisje kopen. Hier ga ik spitten, zaaien en oogsten. Hier worden lichaam en geest meer een.

schoonmaakgiraf

2010-07-17T10:47:00.002+02:00

Ik fietste de Kaap op. Het hoekje om zag ik ze. Vier maal dikkertje dap. In een schoonmaakgiraf.

Da's dikke pret daarboven. He John, niet gluren. Rij ff door. En geef mij meteen de jif.

cesar

2010-07-17T10:11:00.001+02:00

Ik schrok me rot. Op de rechterschoen van Ambroos zit een enorme slijtplek. Shit, hoe heb ik dat nu over het hoofd kunnen zien. Loopt hij echt zo slecht? Heeft hij een slepend been?
Ambroos rent namelijk zoals Lee Towers zingt. Of zoals Napoleon paard rijdt. Hij buigt zijn linkerarm en gebruikt dit als 'balansstokje'. Het is erg grappig om te zien. Ik neem me voor om een bevriend cesartherapeute te mailen voor advies.

Maar

Het is niet nodig. Vanochtend stapte Ambroos op z'n auto. Met een rotgang ging hij er vandoor. De pk zit in z'n benen. Aha, nu snap ik het. Zo slijten ze wel erg snel. Opgelucht zet ik me aan de krant en de koffie.

me moeder

2010-07-16T22:45:00.004+02:00

Zaterdagochtend.

Daar komt ze dan. Inmiddels 71. Nog steeds goed verzorgd, gebruind en met de nodige lipstik.
Fier en een beetje moeizaam. Birkenstocks bestaan niet in haar vocabulair. Ze gaat met hakken het graf in. De haren blond, nog steeds een beetje bob, nog steeds een beetje Dallas.

Mijn vader dronk als jr en het maakte alles star.

Nee, geen sterrendom voor Trude. Al heeft ze veel van een teleurgestelde Duitse vrouw. Ja, dat is het, ze loopt zo terug in een film van Werner Fassbinder.

Ik ga haar beter leren kennen, de komende maanden. En er zal ook wel gehuild gaan worden.
Maar ook wel verzoend. En wie weet daarna, een beetje rust. Elkaar wat meer accepteren en niet meer doen alsof.

Het is vrijdagavond. Sharon Jones zingt warme blauwe liedjes. Ik ga zo even checken of de jongens er goed bij liggen. Daar is niets moederlijks aan. Da's gewoon des mensch.

Zigani

2010-07-16T22:04:00.004+02:00

De komende vier maanden moet het gebeuren. Dan is alle overbodige shit weg.
Van de ongeveer 400 boeken, breng ik er 200 naar de goede. Dat geeft weer ruimte voor al die andere boeken die wachten op een plekje.
Dan zijn de fotoboeken volgeplakt. Is de administratie op orde. De kleren gestreken en het bed schoon.
Al die overbodige cd's zijn weg. De computer staat vol met het noodzakelijke.
Bijvoorbeeld "ANGELINA', van Louis Prima.

Dus

Je maakt een beeld van alle ruimtes in het huis, op een na. Daar kom ik alleen als het stormt of als de zon te hard brandt en de luxflex laag moet.

Dan

Begin je met een grondige schoonmaak. Calvinist als ik ben hou ik rekening met de pecunia en probeer ik voor zo min mogelijk zo'n groot mogelijk effect te creeren.

Eerste acte:

De slaapkamer. Boem. Lekker rood op de muur. Nieuwe kussens en een overtrek om te zoenen of om naakt op te gaan liggen.

Tweede acte:

De berging. O vuilnisbak, wat fijn dat je in de buurt bent. O aarde, wat mishandelen wij je met al ons overschot en overbod(ige). Maar goed, er gaat veel weg. Burn, baby burn.
Ik stapel acht stoelen van me schoonmoe op en zet dit buiten. Wat moet ik met die stoelen? Nog even bewaren? Mijn oude fiets zet ik op z'n kop, naast de stoelen. Daar haal ik nog even wat banden enzo van af. Straks. Er staat een bankje, voor de mannen, zomerpermanent en er liggen wat kleedjes.
We zitten hier als het op Zuid (ha) werkelijk te warm wordt.

Schaakavond is bij mij. Die spullen buiten vergeet ik totaal. Als ik de volgende dag de voordeur opendoe en naar links kijk, moet ik glimlachen. Zo, da's radicaal. Ach, waarom ook niet.
In eerste instantie denk ik aan de roteb. Maar de buuv weet later het antwoord.
Ze keek uit het raam en zag ze bezig. Ijzer, ijzer, zeiden ze. Ze zagen eruit als zigeuners.

Nou, als ik iemand iets gun, is het wel een zigeuner!

Bestemmimg bereikt.

dualisme

2010-07-16T21:14:00.005+02:00

Vincent Scribent betekent Vincent vlutschrijver. Ahum. Klopt wel een beetje, want zeg nou zelf. Wat staat er nu eenmaal en hoe wereldschokkend literair vocabulair is het nu? Weinig. Hoe komt dat?
Discipline, zelfoverschatting, zelfverheerlijking, faam en toch niet van die kleine lettervierkantjes af kunnen blijven. Te weinig geoefend, te weinig opleiding, te weinig oog voor constructies in andere reconstructies. Dan maar autodidact.
Kan dat niet veranderen dan? Vraag je; ga jij veranderen?
Lees maar.

De jongste houdt het al 10 minuten vol. Het is een monotoon gehuil. Zodra ik zijn kamer binnenloop, stopt hij en zegt hij; ik eruit. Precies. En daar heb ik geen zin in. Hij krijgt het al een maand voor elkaar. De avond begint veel te laat en de dag voor hem veel te vroeg. Dilemma?
Jazeker. Het is maar goed dat mutti er niet is, zij kan hier namelijk niet tegen. Zelf kost het me ook veel moeite. O Guus Kuijer, wat moet ik nu? Dicteert het kind of ben ik gewoon een botte lul. Ik vrees het laatste, dus ik ga nu even naar boven. Zo terug.
Nee, toch niet. Er komen meer pauzes tussen het huilen. Aai, wat doet dit zeer. Het liefst neem ik m nu even op schoot. Ik ga.
Wat mooi. Ik kom zijn kamer binnen en hij stopt. Ik zeg, ''pappa gaat zitten''. Hij zegt: "pappa, zingen". Ik zing zijn favoriete liedje en na drie minuten slaapt hij. Het maakt de letters dansende.

Na een goede vijf jaar komen eindelijk mijn alter ego's weer bovendrijven. Een ervan is el torro. De andere zijn Pierre en Gaston. He jongens, da's lang geleden.

Waar was je nou?
-"Ik zit in therapie..."
Ja, en? Waar was je nou
-Ik weet het niet. Misschien een beetje meegestorven
Mee? Met wie?
-Met Dirk. Met Lola. Ik weet het niet.
Kom naar het strand. Wij liggen de hele dag al op de stretcher. Hup in het water en laat je gedachten aan de golven.
-Ok jongens, ik kom."

Lente in Amsterdam

2010-05-12T22:14:00.003+02:00

Na 4 maanden ga ik eindelijk Alec zien. De eerste zoon van Bart en Marjolein. Bart en ik zagen elkaar voor het eerst in januari 1969. Vervolgens duurde het een jaar of 16 voordat we elkaar echt goed leerden kennen. Dat kwam door de NRC. Die bracht Bart rond, wij waren het laatste adres.

Net als Bart komt Arend ook uit ''de Hoek''. En Arends eerste zoon, Jasper, is ook van december. Drie oude vrienden, drie eerstelingen van december. Jasper en Adriaan schelen een dag. Alec en Adriaan schelen een week en 5 jaar. Ik ben dus reuze benieuwd hoe het Bart vergaat. Prototype avonturier/zakenjongen.

Adriaan gaat mee. Ik kies voor overstappen op Schiphol. De dynamiek werkt aanstekelijk. We vragen een knappe blonde KLM stewardess naar de juiste bus. Adriaan glimt van trots. De bus rijdt als het ware door de achtertuin van Schiphol, wat een hoop vliegtuigen. Hij telt ze allemaal. 10 minuten later stappen we uit naast het Olympia stadion. De zon schijnt.

Alec is een wolk van een baby. Marjolein ziet er goed uit. En Bart? Die neem ik spoedig mee naar de kroeg. Even uit de baby-cocoon mood halen.

Op de terugweg rijden we langs een grasveld met heel veel paardenbloemen. Ik wijs Adriaan erop. De man naast ons vertelt spontaan dat hij 15 jaar geleden met zijn dochter een paardenbloem zocht voor biologie. Na lang zoeken hadden ze er eindelijk een.

Thuis gekomen spelen we nog even op het veld achter ons. En wat zien ik? Overal paardenbloemen. Zomaar op de Kaap. Hoe is dat bij jou? Zoek er een, het liefst een uitgebloeide, en doe een wens. Die van mij laat zich niet zo moeilijk raden. Lang leve Alec!

Lange gespierde man zoekt ...

2010-05-12T20:44:00.008+02:00

Kort geleden kreeg ik een boek. Het gaat over de man en het lichaam. Hoe hij daar over denkt. En zo. Aanleiding voor het boek zijn de foto's van Arie Boomsma in een mannenblad. Arie is van de eo en kreeg straf. Ik had nog nooit een foto van Arie's lichaam gezien. Ik snap nu wel waarom hij gevraagd is. En de straf snap ik ook wel. Ze zijn gewoon jaloers daar bij de eo.

De verhalen in het boek gaan vooral over de moeite en energie die gedaan wordt om een gezond en gespierd lichaam te krijgen. Vooral veel trainen. Ik wil ook wel zo'n lichaam. Ik wil al heel lang zo'n lichaam. Vroeger, ja echt, hadden wij thuis een fitnessboek. Het werd door de vrouwen in huis 'het lekkere mannenboek' genoemd. Het droeg zeker bij aan menig fantasie. Mijn vader is van iets voor de oorlog, toen hij de juiste vitamines nodig had waren ze er niet. Met zijn lichaam is het nooit wat geworden. Goed breed van boven, maar met Chaplin benen. Ik heb mijn moeder nooit horen klagen. Ik erfde mijn vaders benen. Het ontbrak mij aan de discipline die nodig is om een Arie Boomsma lichaam te krijgen. Ik stak vooral veel energie in het hoofd.

Maar nu ik in mijn midlife crisis zit, denk ik weer eens aan dat fitnessboek. Misschien is Arie de druppel. Figuurlijk 'natuurlijk'. De timing klopt ook wel. Al een paar jaar fiets ik zo'n 4000 kilometer (per jaar). Dus die benen beginnen vorm te krijgen. Nu die kippenborst nog. Gisteren begonnen met zwemmen. Tering, wat heb ik een lange weg te gaan. Maar ik ga. Wacht maar Arie!

ps over het boek en thema volgen nog meer beschouwingen.

Milko&Sushi

2010-05-12T11:05:00.007+02:00

Om 13.00 uur spreken we af. Om 14.00 uur ben ik er. Mijn taak: rijst wassen, rijst koken, rijst laten afkoelen en dan sushi azijn er doorheen. In Japan doet een leerling kok dit 1 jaar lang, alvorens hij mag rollen. Volgens Dave & Steef dan. Ik geloof ze natuurlijk niet, maar doe wel extra mijn best.

Dave & Steef zijn self made sushi jongens. Op Milko's bruiloft was het een ware klapper, meer dan 100 gasten genoten er van. Maar nu wordt Milko 40. Wat geef je iemand die alles al heeft? Sushi!

De rijst lukt aardig. Dave en Steef rollen de hele middag door. Ik leer ook hoe je kuipjes maakt en wat lekkere combinaties zijn.

Om 19.15 ga ik naar huis. Mijn taak zit erop. Om 21.00 uur ben ik op het feest. Met Loek, Milko's vader, rij ik naar Steef. Ik bel en zeg dat we er aankomen. "Maar we zijn nog niet klaar!" Ik kom toch. Niet veel later rijden Loek en ik weer terug. De sushi rollen gaan op de achterbank. Op mijn schoot heb ik een schaakboord vol met kuipjes rijst. Ook moet er een nieuwe kastdeur van Ikea mee. Als Loek remt, buigt hij naar links, ik naar rechts zodat we de kast niet tegen ons achterhoofd krijgen. We rijden langzaam.

De hele lading gaat direct het schuurtje in. Na een uurtje verschijnen Steef en Dave. Gewassen, geschoren en de messen geslepen. Mijn taak vanaf dat moment: Milko uit de keuken houden. Dit lukt aardig. Om 5 voor 12 schuiven we een witte kastdeur vol sushi op tafel. Lang leve Milko!

INTERNIKS

2010-02-17T19:50:00.002+01:00

Niet zo lang geleden begon ik met dit blog. Ik dacht, wie weet neemt mijn internethandigheid toe. Ga ik het medium doorgronden. Krijg ik het gevoel (bij het schaken) dat ik kan meepraten. Dat ik weet wat Google voor ons bedacht heeft. En dat ik daar blij van wordt.

Of dat ik een reuze handig en effectief netwerk heb opgebouwd. Maar helaas, dit werkt niet voor mij. De nieuwste electronische snufjes verdampen bij de geur van een echt boek. Ik lees er wel over in de krant. En een netwerk onderhouden kost me teveel tijd.

Of ik word er te melancholisch van. Dan lees ik dat Simon aan het skien is in Zwitzerland en dan denk ik, Jezus, hoe lang is Jersey wel niet geleden. Of, heel anders, zie ik opeens de naam van een klasgenoot die vroeger veel geplaagd werd. Dan ben ik blij dat hij goed terecht is gekomen. En schaam ik me een beetje dat ik zelf niet liever was. Ik deed niet mee, maar ik sloeg die anderen ook niet op hun bek. Dat deed ik op de lagere school namelijk wel. Ergens is het misgegaan..

Exit facebook, exit linkedin. Ze bekijken het maar. Het kost me ook teveel tijd. Geef mij maar een echt gesprek. Met vlees en bloed. En zichtbare rimpels. En gezichten, die iets vertellen. Want letters verhullen. Zo'n computermachine is ook veel te kil. En al die foto's, al die berichten, al die verhalen, ze slaan je creativiteit stuk.

Waar ik ook griep van krijg zijn al die doordachte reclame boodschappen. Internet is teveel een gigantische geldmachine. Een propaganda wolf. Eerst de radio, toen de televisie en dan nu internet. Niets is veilig. Wat dat betreft ben ik conservatief.

En toch ben je o zo verleidelijk. Waarom zou ik hier anders schrijven? Er is publiek. Ergens.

En er is muziek. En er zijn ideeen. Hoe lang nog voordat de eerste sociologische studie verschijnt met daarin de begrippen economisch, cultureel en digitaal kapitaal?

Internet als bron van kennis. Kennis als bron van verslaving. Een eindeloze heerlijke kennisgolf waarop het prettig surfen is.

Gelezen in de krant van vandaag:

In de metro van Rotterdam is een jongeman gesignaleerd met een boek van de Vlaamse auteur Tom Lanoye. De man droeg op de heenweg een muts. Op de terugweg niet meer. Dat staat op de videobeelden. De man lijkt aangeslagen. Nee, niet door de mr-vergadering, hoewel die ook schokkend was. Nee, het was dat boek. Verpletterend. "ik had even zin in iets anders dan die Israeliet. Dus pakte ik die Vlaming uit de kast. Tering, wat goed. Het is dat ik monden moet voeden, anders had ik een paar dagen vrij genomen"

er lag een dode vogel langs de weg en langzaam stoof de sneeuw tot een heuvel waar al gauw enkele ontsnapte albert hein smurfen de kans zagen om

2010-02-10T21:58:00.000+01:00

Misschien is dit medium wel het meest geschikt voor korte verhalen.

Ik fiets langzaam over de aangedrukte sneeuw. Een auto staat met de voorkant boven op een betonnen paal. Het is glad op de weg. En o zo mooi, Rotterdam en de Maas in het ochtendgloren onder een dunne laag sneeuw, met veel wind en schimmige mist. Waar blijft de hoorn?

Hoi meester, we gaan er een leuke dag van maken, toch? Nee, niet kroelen, je bent nu een grote meid, we geven elkaar een hand. En met een engelenglimlach begint haar dag. En die van mij. Doet de computer het weer? Ja? Ach, ik zei het toch, maak je maar geen zorgen, het komt wel goed. Mogen de poppen kijken?

De school waar ik werk is volkomen ict incompatible. Vandaag een cursus; het (digitaal) ontwikkelings volgmodel. Leon, de cursusleider, is er klaar voor. Mijn collega's met een frisse blos op de wang klaar voor de start. Ikzelf een academisch kwartiertje te laat. Hebben jullie allemaal de persoonlijke inlogcode? Nee, allemaal niet. De manager wordt gebeld. Foutje. Cursus gaat niet door. Het sneeuwt gelukkig nog steeds.

En thuis is er liefde. En pannekoeken. En een vol bad. En samen Bob de Bouwer kijken. En zingen. En boekjes lezen. En kroelen. De was ophangen. Rapporten schrijven. Muziek. En dit webblog. Wie weet neem ik de komende maanden een break om vervolgens met een echt verhaal te komen. Leef wel.

ik vang je

2010-01-03T15:18:00.000+01:00

In de kamer van Adriaan hangt een grote tak aan het plafond. Deze vonden we op ons kleine strandje. Aan die tak hangt een dromenvanger en een muziekslapertje. De tak hangt schuin, dat wil zeggen, van de ene hoek naar de andere. Diagonaal. Laatst zat ik op het bed in de nis. Adriaan slaapt net. De gordijnen zijn bijna helemaal dicht. Een auto komt langzaam aanrijden (nu zeker, met die sneeuw) en in de kamer begint een mooi lijnenspel. Een bundel licht gaat over het plafond, precies daar waar de tak hangt. Alsof de tak gevangen wordt.

Wat moet ik aan vandaag?

2009-12-27T20:50:00.000+01:00

Met kerst loop ik door diergaarde Blijdorp. Het is vroeg in de ochtend. Het is stil en wit. Wonderbaarlijk. De speeltuin is verlaten. Het houten klimhuis is ook besneeuwd. De ijskar is dicht. Niemand drinkt koffie. En een kameel staat drie minuten te piesen.

Op de Meent loop ik. Op zoek naar nieuwe kleren. In mijn hoofd heb ik al het een en ander aan. Het komt niet overeen met wat er in de rekken hangt. Overal korting en veel te veel mensen. Ik moet hier weg, ik word chagrijnig.

Voor het eerst van mijn leven rende ik hard een winkel uit met fonkelnieuwe schoenen aan.
Maar dat mocht. Het werd zelfs gefilmd. Mijn linkervoet staat een beetje raar. Opeens herinner ik me mijn manmoedigheid. Ik tilde haar op en liep schuin naar beneden. Krak. Dat is al twee maanden geleden. Mijn voeten hebben stabiliteit nodig. Net als mijn geest.

Haruki Murakami was veertig. Hij verkocht zijn jazz bar en begon met schrijven. Hij schrijft nog steeds. Ik zou ook wel een jazz bar gehad hebben willen en dan verkopen. En dan wereldse verhalen schrijven. En heel veel hardlopen. De schoenen heb ik al. O ja, en een eigen notebook.

Hier en daar bewaar ik briefjes/gele blaadjes met een naam erop/etc. Meestal blijft het daarbij. Ik kook graag. Ik denk ook dat ik goed kan koken, ik weet dat dat wel meevalt. We hebben een biologisch groente abonnement. Het is winter, een goed koolseizoen. Maar wat moet je ermee? Ik vind een krantenknipsel met een recept voor een soep. Heb het nu drie keer gemaakt, het is ronduit geweldig. We blijven abonnee.

Een digitale camera opent perspectieven.

Voor het eerst van mijn leven heb ik een superstrakke broek aan. Heel strak en glad. Voel me een balletdanser. Maar ik word een hardloper.

Op weg naar de stad rij ik over een gebroken fles. Een harde knal volgt en ik weet genoeg. Das kut. Geen goed begin van een winkelmiddag voor een man in zijn veerties...

Vandaag heb ik drie keer sjans met vrouwen waar ik normaal niet zo snel naar kijk. Mooie vrouwen, dat wel, maar net als ik ook rond de 40. Das vreemd. Ik glimlach

Funny games terwijl je droomt

2009-12-09T20:22:00.000+01:00

Heb je een writers blog? Nogal.

Ik word vroeg wakker. Het is donker en de krant bij de buren is niet bezorgd. Of ik heb het brommertje nog niet gehoord. Vreemd genoeg heb ik pijn in mijn linker voet, ter hoogte van mijn grote teen. Wat is dit nu weer? De pijn neemt toe, ik moet uit bed. Ik strompel de trap af en denk, dit is het begin van het einde. Verstopte ader, amputatie, hartinfarct, daar ga je. Net bij de slaapkamer van mijn meissie aangekomen (al een week ziek, dan slapen we graag apart) begint Ambroos te zingen.

"Lief, het is -jaaa, ik kom al...-nee, het is wat anders, mijn voet... " Ze ziet aan me dat het menes is (al ben ik een man die niet zo snel kermt, zij weet wel beter) en weet het ook even niet. ''Wat is er gebeurd?" Inderdaad, wat kan er nu in hemelsnaam gebeurd zijn?

Aangezien Sint deze dag in de klas komt, is thuis wachten tot de dokter open gaat geen optie. Ik fiets om 7.00 uur naar de ehbo van het ziekenhuis. Alles gaat moeizaam en alle is surreeel.

Bij de draaideur word ik verwezen naar de balie. Daar hangt de luxaflex omlaag, maar ik zie wel de ruggen van vier verpleegsters. Ze zitten allemaal aan de computer. Druk te werken? Nee, hij staat op funny games.nl. Ik vind het een grappig gezicht en druk wat langer op de bel.

''Nee, we kunnen je niet helpen. Er is geen trauma, je kunt nog fietsen. Er is ook niemand om je te helpen, we kunnen niet de dokter uit zijn bed bellen. Hoe laat komt de dokter dan wel? Om 8.30 uur. Maar dan heb ik een trauma in de klas, Sint komt op bezoek.''

Ik krijg een kado, een drukverband, en de tip om een paracetemol te nemen. ''Ja, maar mijn amputatie dan? Maak je geen zorgen, dat duurt even..''

En zo fiets ik naar Prinsenland. Ik ben net op tijd om het klascadeau in de zak te doen en de zak boven te verstoppen. Mijn assistent collega weet van niets, ze is onvindbaar. Ik verneem dat ze op zoek is naar de staf van de Sint....

Een koffie later sta ik in de klas en vang ik de eerste kinderen op. Voor de zekerheid bel ik de huisarts. ''Kunt u om 10.00 uur even komen? Nee, dan is Sint er. Kan ik niet in de middag? Nee, dan beginnen we met de vaccinatie van de griep prik. Heb je een alternatief? Humm? Kan ik ergens anders naar toe? -stilte, maar dan- kom maar om 13.30 uur.''

Het wordt een prachtige dag. Alle kinderen hebben dikke pret, er is er maar eentje die aan het eind de spanning laat wegvloeien met een huilbui van 20 minuten. Mijn doodsangsten worden ook minder, want de pijn ebt weg. De huisarts bel ik af.

Wat het was, weet ik niet. Het enige wat ik kan bedenken is dat ik, terwijl ik op mijn buik sliep, mijn voet klem heb gezet tussen de matras en het muurtje. En dat ik toen iets droomde, maar wat...
Komende zondag ga ik naar een andere beklemming, naar das Weisse Band, een film van Michael Haneker. Maker van de film Funny Games.

Sous le soleil

2009-11-17T22:29:00.000+01:00

De zon scheen fel die dag. Het was bijna zomer. We fietsten uitgelaten over de dijk. De schooldag was voorbij. Was het woensdag?

Ik was zestien. Ik had ongeveer 1 jaar gewerkt voor mijn fiets. Dat begon vier jaar eerder, toen ik 12 was. Frans, een schoolvriendje, en ik werkten voor 1 gulden per uur in de kas bij Ton. Anjers poten enzo. Het rook daar altijd lekker. Bijvoorbeeld naar gestoomde aarde. Er werd dan een groot plastic zeil boven de grond gespannen en na een paar uur stomen werd dit zeil eraf getrokken. Die geur die dan omhoog kwam; warm en aards.
Een andere warmte voelde ik als ik samen met een meisje van 17 moest werken. Ze had lange donkere krullen en pretoogjes. Haar naam ben ik vergeten. Soms werkten we samen aan een pad. Ze zat dan vlak naast me, licht voorovergebogen stopte ze bolletjes in de grond. Ze droeg een geel t-shirt met afgeknipte mouwen en ik kon haar okselhaar zien. Ze rook daar erg lekker.

In die tijd luisteren we naar de Tour de France en naar de beats van Madness. In de kas dronk ik mijn eerste koffie. Om erbij te horen. Dat mijn vader bijna dood was gegaan aan een hartinfarct voorkwam dat ik ging roken. Ik weet nog dat die fiets 699 gulden kostte. Een zwarte peugeot. El Torro Cyclo was geboren, alleen wist hij dat nog niet...

Langs de dijk liggen al die kassen. We naderden de Maasdijk. Deze schiet als een zwart potlood door het glas richting zee. Ik weet nog dat Arend snel overstak. Ik liet de auto passeren, wachtte even en toen kon ik. Dacht ik. Ik keek naar links en zei tegen mezelf, dit klopt niet. En daar vloog ik hoog door de lucht. Dat moment vergeet ik nooit meer. Het was alsof ik werd opgetild door iets wat er niet is, maar wat je wel voelt. Na een paar seconden (in werkelijkheid minder dan 1) viel ik op de grond. Meteen keek ik naar rechts of dat wel klopte. Gelukkig, die auto was nog heel ver weg. Vanaf dat moment was ik high.

Arend bracht mijn fiets naar huis. Het was mijn moeders verjaardag nota bene. Achteraf moest ik wel lachen om zijn nuchterheid waarmee hij de boodschap bracht. Dit is Vin z'n fiets, hij komt zo thuis. Het ritje met de politie was prettig, ik heb zelfs nog de aanrijder gerustgesteld dat het niet haar fout was. Thuis hield ik me even flink en toen kwamen de tranen. De fiets heeft mijn moeder zonder dat ik het wist weggedaan. He ma, ik had zo graag iets eraf gehaald als souvenir, dat snap je toch wel. Maar zomaar dingen weggooien was in die tijd een specialisme van mijn moeder...

Wat was het dat ik door de lucht vloog. Was het de verwarring van al die verliefde gevoelens? Was het de zon die me even wilde optillen om iets te vertellen. Ik weet het niet.
Mijn fietsplannen met Scott verdwenen ergens heel diep in mijn hersens. Totdat ik 12 jaar later een mooie rooie tegenkwam. Ze deed aan fietsvakanties. Het was mijn moeder die zei, he Vin, dat wilde jij toch ook doen? Het was mijn vader die me 1000 piek gaf (cash uit de binnenzak) en zei: Vin, ga jij maar een stukje fietsen met die griet.

Kaapse kat

2009-11-03T21:30:00.000+01:00

Waarom wil onze kat steeds naar buiten, ook als het regent? Na een minuut staat Herman dan alweer te boksen met z'n pootjes tegen de glazen deur. Open, en wel meteen. Rent ie als een speer naar de tafel, springt erop, struikelt over de lap top, schrikt van de muziek, wordt door mij op de grond gezet, gaat drie minuten liggen en dan is het weer raak. Miaaauuuuwwww. Heeft ie soms een Kaapse kat op het oog?? Herman, het is herfst. Doe normaal!

Als je dan

2009-11-03T21:01:00.000+01:00

Als je dan 's ochtends in de war bent. Die whiskey proeverij van gisteren was wel erg leuk. Maar waar is nu dat usb stickie. Toch niet in de verwarming gevallen? Toch niet door Ambroos opgeruimd, als in de zin van bah. Dan gaat het namelijk de prullenbak in.
Het waren vier flessen. Eentje had ik laatst gekocht. Een Ier. Drie anderen had ik vorig jaar voor mijn verjaardag gekregen. Uit Schotland. Ik kon kiezen. Werken aan de individuele handelingsplannen van kinderen uit mijn klas of iets anders. Het werd iets anders.
De kachel brandde. Kaarsjes en JJ Cale. Ik rolde een theedoek op. Bond 'm om haar hoofd. Ze zat in kleermakerszit op het (berber) tapijt. Soms kriebelt wol lekker in je kruis. Ik schonk vier glaasjes in. Eerst ruiken, dan proeven en tussendoor een glaasje water. En dan raden. Geen eentje goed. Daarna mocht ik. Zelfde ritueel.
Met grote stelligheid gaf ik direct het juiste antwoord. Ten minste, dat dacht ik. Vier borreltjes verder: geen eentje goed. Opvallend was de we allebei de Ier, de Bushmills, met de Schot, de Springbank, verwisselden.

Dan maar zonder stickie naar school. Tamaar, wil je hierop een kopietje van het format zetten, ik ben namelijk mijn stickie kwijt. Ze kijkt me glimlachend aan en ik zie haar denken....Ik weet het.
Als je daarna dan goed in je tas kijkt, schiet het je opeens te binnen. O ja, ik liep gisteren langs de lap top. De whiskey en whisky smaakte nog steeds. Laat ik dat stickie maar meteen in mijn tas doen, voordat ik het vergeet. Tamaar, laat maar, gevonden. Al gedaan Vin, altijd handig, een kopietje. Das waar.

Na schooltijd heb ik die plannen geschreven. Wat gaat het goed met sommige kinderen. We zijn nu al een eindje op weg en ik zie sommige echt opbloeien. Als je eerst angstig binnenkomt en schrikt van elk geluid en als je dan opeens glimlachend binnenkomt, en je huppelt zowaar en je wilt spontaan iets vertellen en wel meteen, dan wordt de meester blij. Dan krijgt hij zin. In lesgeven, in muziek, in proeven, van whiskey en zo...

Het is tijd

2009-11-01T22:35:00.000+01:00

Het is tijd voor nog een glas whiskey. Het is tijd voor even die droom terughalen en je aanwezigheid voelen. Toen ik wakker werd, dacht ik, hee, dat was Dirk.
Ik liep met Adriaan door de Bijenkorf en hij zag een paarse glitterjezus. In een andere winkel stond hij plotseling stil en zei: ""pappa, God staat zo he?''.
Het is tijd voor bezinning. Is het mogelijk om de komende twee maanden zonder kinderen naar een winkel te gaan. Ik ga dat maar s op tafel leggen.
Het is ook tijd om voor de herfst te vluchten. Pak een boek, dekens, wijn & whiskey, je geliefde en vergeet de wind, de regen, de kou. En gooi je computer in de Maas. Pak een pen en papier en schrijf een brief. Eentje naar een verre vriend of een vergeten vriend. En eentje naar mij. Vertel me maar hoe jij de winter overleeft.

Een dag vol harmonie

2009-10-24T11:07:00.000+02:00

Ze is er niet. Het is nog vroeg. Er heerst een -leuke mannen onder elkaar- sfeer in huis.
We eten pannenkoeken op de vloer. We kijken naar de smurfen. We spelen met de auto's, klimmen op elkaars rug en kietelen tot we niet meer kunnen. Aankleden gaat zonder moeite.

Ze zitten vrolijk naast elkaar in de fietskar. Kijken gretig om zich heen. Auto's, vogels, boten.
Rotterdam mist zich schoon, we hebben vakantie! Eerst wat eten en dan naar Blijdorp. Leuk die leeuw, maar vooral snel naar de speeltuin. Adriaan wordt groot. Ik zie hem hoog achter de touwen over de loopplank gaan. Ambroos eet zand.

Terug naar huis vallen ze in slaap. Chocomelk en een koek, en dan weer heerlijk spelen. Samen of alleen. Ik kook rustig het eten, alle hulp welkom. We luisteren naar jazz op vpro's luisterpaal.
Maar dan gaat de voordeur open. De roofdiertjes worden wakker. Mamma!! Ze is van mij. Nee, van mij. De strijd is begonnen. Dag harmonie.

Run Forrest run!

2009-10-16T21:09:00.000+02:00

Wie zoals ik bijna elke ochtend over de Erasmusbrug fietst, ziet veel bewegen. Een paar lopers begin ik al te herkennen. Meestal zijn dat vrouwen. Ik denk dat elke man wel even kijkt. Naar de billen, naar de borsten, naar de haren die in de wind wapperen. Soms is het erotisch, meestal niet. Dat komt vooral door de ingespannen (rode) gezichten en het zweet. Er is een loopster waar ik om moet grinniken. Ik heb haar nu al een paar keer gezien. Zo ter hoogte van het zwembad gaat ze achter een billboard staan. Daar doet ze strekoefeningen. Je ziet alleen haar voeten en haar enkels. Weet ze niet dat dit veel meer tot de verbilding spreekt dan gewoon je oefeningen in het zicht doen? Ik denk het niet. Van een andere orde is het volgende.

Ik fietste 's ochtends vroeg door de stad. Bij het hotel was het redelijk druk. De gasten zaten aan het ontbijt en je kon de kok in de keuken zien werken. Je rook de geur van vers brood en koffie. Het stemde me vrolijk. Een keerpunt in de recessie? Volle hotels, zaken doen, congressen, etc..
Nog vrolijker werd ik van het jongentje dat per se zijn bus wilde halen. Hij begon te rennen ter hoogte van de brug, de bus haalde hem in en ik twijfelde of hij het zou redden. Door zijn zware rugzak en zijn korte benen viel het niet mee. Maak grote passen dacht ik. Alle passagiers waren ingestapt, de deuren sloten. Nog twintig meter. Te laat. Chauffeur!, riep ik. Hij hoorde het niet. Chauffeur!!!! De bus stopte, ik wees naar achteren en het jongentje glimlachte. Een mooi begin van de dag.

Loose Fur

2009-10-11T15:17:00.000+02:00

Ik fiets elke ochtend naar mijn werk. En al een tijdje luister ik dan regelmatig naar muziek. Vanuit Zuid over de Maas is het mooi om te stad te benaderen via de Willemsbrug. Vlak voor de brug kijk ik meestal even naar de Hef. Zij hangt zo stil en hoog.

Op het album Born again in the USA van de band Loose Fur staan een paar nummers waarop het prettig fietsen is. Ik was van de zomer in de disc-o-theek en leende dit album zonder de band te kennen. Bij muziek is er met mij iets vreemds aan de hand; ik neem meestal niet de moeite om te kijken hoe de makers heten en hoe de nummers heten. Maar dit keer wilde ik meer. Waar tien jaar geleden al die kennis slechts aan mysterieuze ingewijden was voorbehouden, vandaag de dag is dat wel anders.

Mijn bladerkennis op het web is nog zeer gering, maar Wikipedia ken ik. Een van de bandleden heet Glenn Kotche en wat blijkt, hij heeft ook een werk gecomponeerd in samenwerking met het Kronos Quartet. Hij geeft zijn muziek uit bij het label Nonesuch. Als lid van de band Wilco heeft hij vrij toegang tot het archief van bovenstaand label en hieruit plukte hij een werk van Steve Reich. En hij bewerkte dit. Mijn interesse is gewekt. Steve Reich heb ik gezien in 1993 in Berlijn en van een album van het Kronos Quartet ben ik helemaal weg. Maar hoe de leden van dit viertal heten? Daarover de volgende keer meer. Adio

gangs of new york

2009-10-11T08:59:00.000+02:00

de afgelopen twee maanden heb ik ongeveer 3 uur tv gekeken. 1 uurtje op de bank thuis, naar een nieuwe serie uit de vs. en 2 uurtjes bij mijn moeder. om tot rust te komen. ze praat ook als we tv kijken, maar wel een stuk minder. nog steeds lijkt mijn zus op linda de mol. daar kwam ik toen weer achter. ambroos had de decoder verwisseld, dat scheelt, maar gisteren kon ik de verleiding niet weerstaan. gangs of new york, van 2200 tot 100. vrouwlief niet thuis, dus waarom niet. de enige tv staat in de slaapkamer. tot de climax gaat alles goed, de mannen slapen door, maar dan de scene met de ''gifbeker''. op dat moment wordt adriaan wakker. snel naar boven, even sussen en snel naar beneden. wat is er gebeurd? onze held ligt op de tafel, klaar om afgeslacht te worden. heeft hij het mes uberhaupt kunnen gooien?
de afstand tussen de amerikaanse genocide-de amerikaanse droom en afghanistan is niet zo groot. en die schietpartij in hoek van holland komt ook niet uit de lucht vallen. ik hou van film.
en de mannen? de eerste werd om 6.00 uur wakker. koffie!!

oeps

2009-10-10T21:32:00.000+02:00

had ik net een blog aangemaakt met de prachtige naam alfapret, blijkt dat woord al 100 duizend keer voor te komen op het web. natuurlijk. dus als je mijn eerste bijdrage aan de digitale snelweg wilt lezen, ga dan naar alfapret. hoe, dat weet ik nog niet, want ik ben nog steeds een didibeet.
dat is ook de reden om nu toch maar eens te beginnen. om te achterhalen wat ik mis...
wat is dat lastig, iets schrijven zodat jij blijft lezen. ik ga mijn best doen, ciao.