Afgelopen zondag was ik in Hoek van Holland. Deze dag ging alles traag. Traag, omdat ik afscheid nam van mijn eerste schoonmoeder. Het was intens verdrietig, mooi en pijnlijk. Traag omdat ik niet wilde dat de dag verliep. Op het strand kwam ik een beetje bij. Lekker bloot, zout en zon op mijn huid.
Dezelfde avond bezocht ik een volkstuinvereniging. Ik liep tegen een huisje aan. Vraagprijs 8000 euro. Da's een hoop geld. Ik wandelde rustig door en bij een blauw met roze huisje vroeg ik een vrouw of ik haar een vraag mocht stellen. Toevallig zat ze in de taxatiecommissie. Ze wees me op de valkuilen (de praktische, niet de aardse).
Gegrepen door het tuindersvirus fietste ik de volgende dag met mijn mannetjes naar Overschie. Van internet wist ik dat bij ''Tuinderslust'' ook een huisje te koop staat, voor nog geen 3000 euro. Ambroos werd vrolijk van al die tuinen en zocht spontaan naar oma. Bij het huisje aangekomen vroeg ik een vrouw of het al verkocht was. ''Toevallig zit ik in de taxatiecommissie''. Ik keek verrast en vroeg of ik het huisje van binnen kon zien.
Iets verderop lag ook een complex. Daar liep ik tegen Kiki aan, de vrouw van Kabul. Ik ken ze van oud werk en van de creche. Op hun tuindersparadijsje ligt een juridische claim. Kom mannen, op naar de volgende.
En daar was het raak. Hier ga ik een huisje kopen. Hier ga ik spitten, zaaien en oogsten. Hier worden lichaam en geest meer een.
