Vincent Scribent betekent Vincent vlutschrijver. Ahum. Klopt wel een beetje, want zeg nou zelf. Wat staat er nu eenmaal en hoe wereldschokkend literair vocabulair is het nu? Weinig. Hoe komt dat?
Discipline, zelfoverschatting, zelfverheerlijking, faam en toch niet van die kleine lettervierkantjes af kunnen blijven. Te weinig geoefend, te weinig opleiding, te weinig oog voor constructies in andere reconstructies. Dan maar autodidact.
Kan dat niet veranderen dan? Vraag je; ga jij veranderen?
Lees maar.
De jongste houdt het al 10 minuten vol. Het is een monotoon gehuil. Zodra ik zijn kamer binnenloop, stopt hij en zegt hij; ik eruit. Precies. En daar heb ik geen zin in. Hij krijgt het al een maand voor elkaar. De avond begint veel te laat en de dag voor hem veel te vroeg. Dilemma?
Jazeker. Het is maar goed dat mutti er niet is, zij kan hier namelijk niet tegen. Zelf kost het me ook veel moeite. O Guus Kuijer, wat moet ik nu? Dicteert het kind of ben ik gewoon een botte lul. Ik vrees het laatste, dus ik ga nu even naar boven. Zo terug.
Nee, toch niet. Er komen meer pauzes tussen het huilen. Aai, wat doet dit zeer. Het liefst neem ik m nu even op schoot. Ik ga.
Wat mooi. Ik kom zijn kamer binnen en hij stopt. Ik zeg, ''pappa gaat zitten''. Hij zegt: "pappa, zingen". Ik zing zijn favoriete liedje en na drie minuten slaapt hij. Het maakt de letters dansende.
Na een goede vijf jaar komen eindelijk mijn alter ego's weer bovendrijven. Een ervan is el torro. De andere zijn Pierre en Gaston. He jongens, da's lang geleden.
Waar was je nou?
-"Ik zit in therapie..."
Ja, en? Waar was je nou
-Ik weet het niet. Misschien een beetje meegestorven
Mee? Met wie?
-Met Dirk. Met Lola. Ik weet het niet.
Kom naar het strand. Wij liggen de hele dag al op de stretcher. Hup in het water en laat je gedachten aan de golven.
-Ok jongens, ik kom."
