Lente in Amsterdam

Na 4 maanden ga ik eindelijk Alec zien. De eerste zoon van Bart en Marjolein. Bart en ik zagen elkaar voor het eerst in januari 1969. Vervolgens duurde het een jaar of 16 voordat we elkaar echt goed leerden kennen. Dat kwam door de NRC. Die bracht Bart rond, wij waren het laatste adres.

Net als Bart komt Arend ook uit ''de Hoek''. En Arends eerste zoon, Jasper, is ook van december. Drie oude vrienden, drie eerstelingen van december. Jasper en Adriaan schelen een dag. Alec en Adriaan schelen een week en 5 jaar. Ik ben dus reuze benieuwd hoe het Bart vergaat. Prototype avonturier/zakenjongen.

Adriaan gaat mee. Ik kies voor overstappen op Schiphol. De dynamiek werkt aanstekelijk. We vragen een knappe blonde KLM stewardess naar de juiste bus. Adriaan glimt van trots. De bus rijdt als het ware door de achtertuin van Schiphol, wat een hoop vliegtuigen. Hij telt ze allemaal. 10 minuten later stappen we uit naast het Olympia stadion. De zon schijnt.

Alec is een wolk van een baby. Marjolein ziet er goed uit. En Bart? Die neem ik spoedig mee naar de kroeg. Even uit de baby-cocoon mood halen.

Op de terugweg rijden we langs een grasveld met heel veel paardenbloemen. Ik wijs Adriaan erop. De man naast ons vertelt spontaan dat hij 15 jaar geleden met zijn dochter een paardenbloem zocht voor biologie. Na lang zoeken hadden ze er eindelijk een.

Thuis gekomen spelen we nog even op het veld achter ons. En wat zien ik? Overal paardenbloemen. Zomaar op de Kaap. Hoe is dat bij jou? Zoek er een, het liefst een uitgebloeide, en doe een wens. Die van mij laat zich niet zo moeilijk raden. Lang leve Alec!

Lange gespierde man zoekt ...

Kort geleden kreeg ik een boek. Het gaat over de man en het lichaam. Hoe hij daar over denkt. En zo. Aanleiding voor het boek zijn de foto's van Arie Boomsma in een mannenblad. Arie is van de eo en kreeg straf. Ik had nog nooit een foto van Arie's lichaam gezien. Ik snap nu wel waarom hij gevraagd is. En de straf snap ik ook wel. Ze zijn gewoon jaloers daar bij de eo.

De verhalen in het boek gaan vooral over de moeite en energie die gedaan wordt om een gezond en gespierd lichaam te krijgen. Vooral veel trainen. Ik wil ook wel zo'n lichaam. Ik wil al heel lang zo'n lichaam. Vroeger, ja echt, hadden wij thuis een fitnessboek. Het werd door de vrouwen in huis 'het lekkere mannenboek' genoemd. Het droeg zeker bij aan menig fantasie. Mijn vader is van iets voor de oorlog, toen hij de juiste vitamines nodig had waren ze er niet. Met zijn lichaam is het nooit wat geworden. Goed breed van boven, maar met Chaplin benen. Ik heb mijn moeder nooit horen klagen. Ik erfde mijn vaders benen. Het ontbrak mij aan de discipline die nodig is om een Arie Boomsma lichaam te krijgen. Ik stak vooral veel energie in het hoofd.

Maar nu ik in mijn midlife crisis zit, denk ik weer eens aan dat fitnessboek. Misschien is Arie de druppel. Figuurlijk 'natuurlijk'. De timing klopt ook wel. Al een paar jaar fiets ik zo'n 4000 kilometer (per jaar). Dus die benen beginnen vorm te krijgen. Nu die kippenborst nog. Gisteren begonnen met zwemmen. Tering, wat heb ik een lange weg te gaan. Maar ik ga. Wacht maar Arie!

ps over het boek en thema volgen nog meer beschouwingen.

Milko&Sushi

Om 13.00 uur spreken we af. Om 14.00 uur ben ik er. Mijn taak: rijst wassen, rijst koken, rijst laten afkoelen en dan sushi azijn er doorheen. In Japan doet een leerling kok dit 1 jaar lang, alvorens hij mag rollen. Volgens Dave & Steef dan. Ik geloof ze natuurlijk niet, maar doe wel extra mijn best.

Dave & Steef zijn self made sushi jongens. Op Milko's bruiloft was het een ware klapper, meer dan 100 gasten genoten er van. Maar nu wordt Milko 40. Wat geef je iemand die alles al heeft? Sushi!

De rijst lukt aardig. Dave en Steef rollen de hele middag door. Ik leer ook hoe je kuipjes maakt en wat lekkere combinaties zijn.

Om 19.15 ga ik naar huis. Mijn taak zit erop. Om 21.00 uur ben ik op het feest. Met Loek, Milko's vader, rij ik naar Steef. Ik bel en zeg dat we er aankomen. "Maar we zijn nog niet klaar!" Ik kom toch. Niet veel later rijden Loek en ik weer terug. De sushi rollen gaan op de achterbank. Op mijn schoot heb ik een schaakboord vol met kuipjes rijst. Ook moet er een nieuwe kastdeur van Ikea mee. Als Loek remt, buigt hij naar links, ik naar rechts zodat we de kast niet tegen ons achterhoofd krijgen. We rijden langzaam.

De hele lading gaat direct het schuurtje in. Na een uurtje verschijnen Steef en Dave. Gewassen, geschoren en de messen geslepen. Mijn taak vanaf dat moment: Milko uit de keuken houden. Dit lukt aardig. Om 5 voor 12 schuiven we een witte kastdeur vol sushi op tafel. Lang leve Milko!