Ik fiets langzaam over de aangedrukte sneeuw. Een auto staat met de voorkant boven op een betonnen paal. Het is glad op de weg. En o zo mooi, Rotterdam en de Maas in het ochtendgloren onder een dunne laag sneeuw, met veel wind en schimmige mist. Waar blijft de hoorn?
Hoi meester, we gaan er een leuke dag van maken, toch? Nee, niet kroelen, je bent nu een grote meid, we geven elkaar een hand. En met een engelenglimlach begint haar dag. En die van mij. Doet de computer het weer? Ja? Ach, ik zei het toch, maak je maar geen zorgen, het komt wel goed. Mogen de poppen kijken?
De school waar ik werk is volkomen ict incompatible. Vandaag een cursus; het (digitaal) ontwikkelings volgmodel. Leon, de cursusleider, is er klaar voor. Mijn collega's met een frisse blos op de wang klaar voor de start. Ikzelf een academisch kwartiertje te laat. Hebben jullie allemaal de persoonlijke inlogcode? Nee, allemaal niet. De manager wordt gebeld. Foutje. Cursus gaat niet door. Het sneeuwt gelukkig nog steeds.
En thuis is er liefde. En pannekoeken. En een vol bad. En samen Bob de Bouwer kijken. En zingen. En boekjes lezen. En kroelen. De was ophangen. Rapporten schrijven. Muziek. En dit webblog. Wie weet neem ik de komende maanden een break om vervolgens met een echt verhaal te komen. Leef wel.
