Sous le soleil

De zon scheen fel die dag. Het was bijna zomer. We fietsten uitgelaten over de dijk. De schooldag was voorbij. Was het woensdag?

Ik was zestien. Ik had ongeveer 1 jaar gewerkt voor mijn fiets. Dat begon vier jaar eerder, toen ik 12 was. Frans, een schoolvriendje, en ik werkten voor 1 gulden per uur in de kas bij Ton. Anjers poten enzo. Het rook daar altijd lekker. Bijvoorbeeld naar gestoomde aarde. Er werd dan een groot plastic zeil boven de grond gespannen en na een paar uur stomen werd dit zeil eraf getrokken. Die geur die dan omhoog kwam; warm en aards.
Een andere warmte voelde ik als ik samen met een meisje van 17 moest werken. Ze had lange donkere krullen en pretoogjes. Haar naam ben ik vergeten. Soms werkten we samen aan een pad. Ze zat dan vlak naast me, licht voorovergebogen stopte ze bolletjes in de grond. Ze droeg een geel t-shirt met afgeknipte mouwen en ik kon haar okselhaar zien. Ze rook daar erg lekker.

In die tijd luisteren we naar de Tour de France en naar de beats van Madness. In de kas dronk ik mijn eerste koffie. Om erbij te horen. Dat mijn vader bijna dood was gegaan aan een hartinfarct voorkwam dat ik ging roken. Ik weet nog dat die fiets 699 gulden kostte. Een zwarte peugeot. El Torro Cyclo was geboren, alleen wist hij dat nog niet...

Langs de dijk liggen al die kassen. We naderden de Maasdijk. Deze schiet als een zwart potlood door het glas richting zee. Ik weet nog dat Arend snel overstak. Ik liet de auto passeren, wachtte even en toen kon ik. Dacht ik. Ik keek naar links en zei tegen mezelf, dit klopt niet. En daar vloog ik hoog door de lucht. Dat moment vergeet ik nooit meer. Het was alsof ik werd opgetild door iets wat er niet is, maar wat je wel voelt. Na een paar seconden (in werkelijkheid minder dan 1) viel ik op de grond. Meteen keek ik naar rechts of dat wel klopte. Gelukkig, die auto was nog heel ver weg. Vanaf dat moment was ik high.

Arend bracht mijn fiets naar huis. Het was mijn moeders verjaardag nota bene. Achteraf moest ik wel lachen om zijn nuchterheid waarmee hij de boodschap bracht. Dit is Vin z'n fiets, hij komt zo thuis. Het ritje met de politie was prettig, ik heb zelfs nog de aanrijder gerustgesteld dat het niet haar fout was. Thuis hield ik me even flink en toen kwamen de tranen. De fiets heeft mijn moeder zonder dat ik het wist weggedaan. He ma, ik had zo graag iets eraf gehaald als souvenir, dat snap je toch wel. Maar zomaar dingen weggooien was in die tijd een specialisme van mijn moeder...

Wat was het dat ik door de lucht vloog. Was het de verwarring van al die verliefde gevoelens? Was het de zon die me even wilde optillen om iets te vertellen. Ik weet het niet.
Mijn fietsplannen met Scott verdwenen ergens heel diep in mijn hersens. Totdat ik 12 jaar later een mooie rooie tegenkwam. Ze deed aan fietsvakanties. Het was mijn moeder die zei, he Vin, dat wilde jij toch ook doen? Het was mijn vader die me 1000 piek gaf (cash uit de binnenzak) en zei: Vin, ga jij maar een stukje fietsen met die griet.

Kaapse kat

Waarom wil onze kat steeds naar buiten, ook als het regent? Na een minuut staat Herman dan alweer te boksen met z'n pootjes tegen de glazen deur. Open, en wel meteen. Rent ie als een speer naar de tafel, springt erop, struikelt over de lap top, schrikt van de muziek, wordt door mij op de grond gezet, gaat drie minuten liggen en dan is het weer raak. Miaaauuuuwwww. Heeft ie soms een Kaapse kat op het oog?? Herman, het is herfst. Doe normaal!

Als je dan

Als je dan 's ochtends in de war bent. Die whiskey proeverij van gisteren was wel erg leuk. Maar waar is nu dat usb stickie. Toch niet in de verwarming gevallen? Toch niet door Ambroos opgeruimd, als in de zin van bah. Dan gaat het namelijk de prullenbak in.
Het waren vier flessen. Eentje had ik laatst gekocht. Een Ier. Drie anderen had ik vorig jaar voor mijn verjaardag gekregen. Uit Schotland. Ik kon kiezen. Werken aan de individuele handelingsplannen van kinderen uit mijn klas of iets anders. Het werd iets anders.
De kachel brandde. Kaarsjes en JJ Cale. Ik rolde een theedoek op. Bond 'm om haar hoofd. Ze zat in kleermakerszit op het (berber) tapijt. Soms kriebelt wol lekker in je kruis. Ik schonk vier glaasjes in. Eerst ruiken, dan proeven en tussendoor een glaasje water. En dan raden. Geen eentje goed. Daarna mocht ik. Zelfde ritueel.
Met grote stelligheid gaf ik direct het juiste antwoord. Ten minste, dat dacht ik. Vier borreltjes verder: geen eentje goed. Opvallend was de we allebei de Ier, de Bushmills, met de Schot, de Springbank, verwisselden.

Dan maar zonder stickie naar school. Tamaar, wil je hierop een kopietje van het format zetten, ik ben namelijk mijn stickie kwijt. Ze kijkt me glimlachend aan en ik zie haar denken....Ik weet het.
Als je daarna dan goed in je tas kijkt, schiet het je opeens te binnen. O ja, ik liep gisteren langs de lap top. De whiskey en whisky smaakte nog steeds. Laat ik dat stickie maar meteen in mijn tas doen, voordat ik het vergeet. Tamaar, laat maar, gevonden. Al gedaan Vin, altijd handig, een kopietje. Das waar.

Na schooltijd heb ik die plannen geschreven. Wat gaat het goed met sommige kinderen. We zijn nu al een eindje op weg en ik zie sommige echt opbloeien. Als je eerst angstig binnenkomt en schrikt van elk geluid en als je dan opeens glimlachend binnenkomt, en je huppelt zowaar en je wilt spontaan iets vertellen en wel meteen, dan wordt de meester blij. Dan krijgt hij zin. In lesgeven, in muziek, in proeven, van whiskey en zo...

Het is tijd

Het is tijd voor nog een glas whiskey. Het is tijd voor even die droom terughalen en je aanwezigheid voelen. Toen ik wakker werd, dacht ik, hee, dat was Dirk.
Ik liep met Adriaan door de Bijenkorf en hij zag een paarse glitterjezus. In een andere winkel stond hij plotseling stil en zei: ""pappa, God staat zo he?''.
Het is tijd voor bezinning. Is het mogelijk om de komende twee maanden zonder kinderen naar een winkel te gaan. Ik ga dat maar s op tafel leggen.
Het is ook tijd om voor de herfst te vluchten. Pak een boek, dekens, wijn & whiskey, je geliefde en vergeet de wind, de regen, de kou. En gooi je computer in de Maas. Pak een pen en papier en schrijf een brief. Eentje naar een verre vriend of een vergeten vriend. En eentje naar mij. Vertel me maar hoe jij de winter overleeft.