Met kerst loop ik door diergaarde Blijdorp. Het is vroeg in de ochtend. Het is stil en wit. Wonderbaarlijk. De speeltuin is verlaten. Het houten klimhuis is ook besneeuwd. De ijskar is dicht. Niemand drinkt koffie. En een kameel staat drie minuten te piesen.
Op de Meent loop ik. Op zoek naar nieuwe kleren. In mijn hoofd heb ik al het een en ander aan. Het komt niet overeen met wat er in de rekken hangt. Overal korting en veel te veel mensen. Ik moet hier weg, ik word chagrijnig.
Voor het eerst van mijn leven rende ik hard een winkel uit met fonkelnieuwe schoenen aan.
Maar dat mocht. Het werd zelfs gefilmd. Mijn linkervoet staat een beetje raar. Opeens herinner ik me mijn manmoedigheid. Ik tilde haar op en liep schuin naar beneden. Krak. Dat is al twee maanden geleden. Mijn voeten hebben stabiliteit nodig. Net als mijn geest.
Haruki Murakami was veertig. Hij verkocht zijn jazz bar en begon met schrijven. Hij schrijft nog steeds. Ik zou ook wel een jazz bar gehad hebben willen en dan verkopen. En dan wereldse verhalen schrijven. En heel veel hardlopen. De schoenen heb ik al. O ja, en een eigen notebook.
Hier en daar bewaar ik briefjes/gele blaadjes met een naam erop/etc. Meestal blijft het daarbij. Ik kook graag. Ik denk ook dat ik goed kan koken, ik weet dat dat wel meevalt. We hebben een biologisch groente abonnement. Het is winter, een goed koolseizoen. Maar wat moet je ermee? Ik vind een krantenknipsel met een recept voor een soep. Heb het nu drie keer gemaakt, het is ronduit geweldig. We blijven abonnee.
Een digitale camera opent perspectieven.
Voor het eerst van mijn leven heb ik een superstrakke broek aan. Heel strak en glad. Voel me een balletdanser. Maar ik word een hardloper.
Op weg naar de stad rij ik over een gebroken fles. Een harde knal volgt en ik weet genoeg. Das kut. Geen goed begin van een winkelmiddag voor een man in zijn veerties...
Vandaag heb ik drie keer sjans met vrouwen waar ik normaal niet zo snel naar kijk. Mooie vrouwen, dat wel, maar net als ik ook rond de 40. Das vreemd. Ik glimlach
