Heb je een writers blog? Nogal.
Ik word vroeg wakker. Het is donker en de krant bij de buren is niet bezorgd. Of ik heb het brommertje nog niet gehoord. Vreemd genoeg heb ik pijn in mijn linker voet, ter hoogte van mijn grote teen. Wat is dit nu weer? De pijn neemt toe, ik moet uit bed. Ik strompel de trap af en denk, dit is het begin van het einde. Verstopte ader, amputatie, hartinfarct, daar ga je. Net bij de slaapkamer van mijn meissie aangekomen (al een week ziek, dan slapen we graag apart) begint Ambroos te zingen.
"Lief, het is -jaaa, ik kom al...-nee, het is wat anders, mijn voet... " Ze ziet aan me dat het menes is (al ben ik een man die niet zo snel kermt, zij weet wel beter) en weet het ook even niet. ''Wat is er gebeurd?" Inderdaad, wat kan er nu in hemelsnaam gebeurd zijn?
Aangezien Sint deze dag in de klas komt, is thuis wachten tot de dokter open gaat geen optie. Ik fiets om 7.00 uur naar de ehbo van het ziekenhuis. Alles gaat moeizaam en alle is surreeel.
Bij de draaideur word ik verwezen naar de balie. Daar hangt de luxaflex omlaag, maar ik zie wel de ruggen van vier verpleegsters. Ze zitten allemaal aan de computer. Druk te werken? Nee, hij staat op funny games.nl. Ik vind het een grappig gezicht en druk wat langer op de bel.
''Nee, we kunnen je niet helpen. Er is geen trauma, je kunt nog fietsen. Er is ook niemand om je te helpen, we kunnen niet de dokter uit zijn bed bellen. Hoe laat komt de dokter dan wel? Om 8.30 uur. Maar dan heb ik een trauma in de klas, Sint komt op bezoek.''
Ik krijg een kado, een drukverband, en de tip om een paracetemol te nemen. ''Ja, maar mijn amputatie dan? Maak je geen zorgen, dat duurt even..''
En zo fiets ik naar Prinsenland. Ik ben net op tijd om het klascadeau in de zak te doen en de zak boven te verstoppen. Mijn assistent collega weet van niets, ze is onvindbaar. Ik verneem dat ze op zoek is naar de staf van de Sint....
Een koffie later sta ik in de klas en vang ik de eerste kinderen op. Voor de zekerheid bel ik de huisarts. ''Kunt u om 10.00 uur even komen? Nee, dan is Sint er. Kan ik niet in de middag? Nee, dan beginnen we met de vaccinatie van de griep prik. Heb je een alternatief? Humm? Kan ik ergens anders naar toe? -stilte, maar dan- kom maar om 13.30 uur.''
Het wordt een prachtige dag. Alle kinderen hebben dikke pret, er is er maar eentje die aan het eind de spanning laat wegvloeien met een huilbui van 20 minuten. Mijn doodsangsten worden ook minder, want de pijn ebt weg. De huisarts bel ik af.
Wat het was, weet ik niet. Het enige wat ik kan bedenken is dat ik, terwijl ik op mijn buik sliep, mijn voet klem heb gezet tussen de matras en het muurtje. En dat ik toen iets droomde, maar wat...
Komende zondag ga ik naar een andere beklemming, naar das Weisse Band, een film van Michael Haneker. Maker van de film Funny Games.
