Wat moet ik aan vandaag?

Met kerst loop ik door diergaarde Blijdorp. Het is vroeg in de ochtend. Het is stil en wit. Wonderbaarlijk. De speeltuin is verlaten. Het houten klimhuis is ook besneeuwd. De ijskar is dicht. Niemand drinkt koffie. En een kameel staat drie minuten te piesen.

Op de Meent loop ik. Op zoek naar nieuwe kleren. In mijn hoofd heb ik al het een en ander aan. Het komt niet overeen met wat er in de rekken hangt. Overal korting en veel te veel mensen. Ik moet hier weg, ik word chagrijnig.

Voor het eerst van mijn leven rende ik hard een winkel uit met fonkelnieuwe schoenen aan.
Maar dat mocht. Het werd zelfs gefilmd. Mijn linkervoet staat een beetje raar. Opeens herinner ik me mijn manmoedigheid. Ik tilde haar op en liep schuin naar beneden. Krak. Dat is al twee maanden geleden. Mijn voeten hebben stabiliteit nodig. Net als mijn geest.

Haruki Murakami was veertig. Hij verkocht zijn jazz bar en begon met schrijven. Hij schrijft nog steeds. Ik zou ook wel een jazz bar gehad hebben willen en dan verkopen. En dan wereldse verhalen schrijven. En heel veel hardlopen. De schoenen heb ik al. O ja, en een eigen notebook.


Hier en daar bewaar ik briefjes/gele blaadjes met een naam erop/etc. Meestal blijft het daarbij. Ik kook graag. Ik denk ook dat ik goed kan koken, ik weet dat dat wel meevalt. We hebben een biologisch groente abonnement. Het is winter, een goed koolseizoen. Maar wat moet je ermee? Ik vind een krantenknipsel met een recept voor een soep. Heb het nu drie keer gemaakt, het is ronduit geweldig. We blijven abonnee.


Een digitale camera opent perspectieven.

Voor het eerst van mijn leven heb ik een superstrakke broek aan. Heel strak en glad. Voel me een balletdanser. Maar ik word een hardloper.

Op weg naar de stad rij ik over een gebroken fles. Een harde knal volgt en ik weet genoeg. Das kut. Geen goed begin van een winkelmiddag voor een man in zijn veerties...

Vandaag heb ik drie keer sjans met vrouwen waar ik normaal niet zo snel naar kijk. Mooie vrouwen, dat wel, maar net als ik ook rond de 40. Das vreemd. Ik glimlach

Funny games terwijl je droomt

Heb je een writers blog? Nogal.

Ik word vroeg wakker. Het is donker en de krant bij de buren is niet bezorgd. Of ik heb het brommertje nog niet gehoord. Vreemd genoeg heb ik pijn in mijn linker voet, ter hoogte van mijn grote teen. Wat is dit nu weer? De pijn neemt toe, ik moet uit bed. Ik strompel de trap af en denk, dit is het begin van het einde. Verstopte ader, amputatie, hartinfarct, daar ga je. Net bij de slaapkamer van mijn meissie aangekomen (al een week ziek, dan slapen we graag apart) begint Ambroos te zingen.

"Lief, het is -jaaa, ik kom al...-nee, het is wat anders, mijn voet... " Ze ziet aan me dat het menes is (al ben ik een man die niet zo snel kermt, zij weet wel beter) en weet het ook even niet. ''Wat is er gebeurd?" Inderdaad, wat kan er nu in hemelsnaam gebeurd zijn?

Aangezien Sint deze dag in de klas komt, is thuis wachten tot de dokter open gaat geen optie. Ik fiets om 7.00 uur naar de ehbo van het ziekenhuis. Alles gaat moeizaam en alle is surreeel.

Bij de draaideur word ik verwezen naar de balie. Daar hangt de luxaflex omlaag, maar ik zie wel de ruggen van vier verpleegsters. Ze zitten allemaal aan de computer. Druk te werken? Nee, hij staat op funny games.nl. Ik vind het een grappig gezicht en druk wat langer op de bel.

''Nee, we kunnen je niet helpen. Er is geen trauma, je kunt nog fietsen. Er is ook niemand om je te helpen, we kunnen niet de dokter uit zijn bed bellen. Hoe laat komt de dokter dan wel? Om 8.30 uur. Maar dan heb ik een trauma in de klas, Sint komt op bezoek.''

Ik krijg een kado, een drukverband, en de tip om een paracetemol te nemen. ''Ja, maar mijn amputatie dan? Maak je geen zorgen, dat duurt even..''

En zo fiets ik naar Prinsenland. Ik ben net op tijd om het klascadeau in de zak te doen en de zak boven te verstoppen. Mijn assistent collega weet van niets, ze is onvindbaar. Ik verneem dat ze op zoek is naar de staf van de Sint....

Een koffie later sta ik in de klas en vang ik de eerste kinderen op. Voor de zekerheid bel ik de huisarts. ''Kunt u om 10.00 uur even komen? Nee, dan is Sint er. Kan ik niet in de middag? Nee, dan beginnen we met de vaccinatie van de griep prik. Heb je een alternatief? Humm? Kan ik ergens anders naar toe? -stilte, maar dan- kom maar om 13.30 uur.''


Het wordt een prachtige dag. Alle kinderen hebben dikke pret, er is er maar eentje die aan het eind de spanning laat wegvloeien met een huilbui van 20 minuten. Mijn doodsangsten worden ook minder, want de pijn ebt weg. De huisarts bel ik af.

Wat het was, weet ik niet. Het enige wat ik kan bedenken is dat ik, terwijl ik op mijn buik sliep, mijn voet klem heb gezet tussen de matras en het muurtje. En dat ik toen iets droomde, maar wat...
Komende zondag ga ik naar een andere beklemming, naar das Weisse Band, een film van Michael Haneker. Maker van de film Funny Games.