Wie zoals ik bijna elke ochtend over de Erasmusbrug fietst, ziet veel bewegen. Een paar lopers begin ik al te herkennen. Meestal zijn dat vrouwen. Ik denk dat elke man wel even kijkt. Naar de billen, naar de borsten, naar de haren die in de wind wapperen. Soms is het erotisch, meestal niet. Dat komt vooral door de ingespannen (rode) gezichten en het zweet. Er is een loopster waar ik om moet grinniken. Ik heb haar nu al een paar keer gezien. Zo ter hoogte van het zwembad gaat ze achter een billboard staan. Daar doet ze strekoefeningen. Je ziet alleen haar voeten en haar enkels. Weet ze niet dat dit veel meer tot de verbilding spreekt dan gewoon je oefeningen in het zicht doen? Ik denk het niet. Van een andere orde is het volgende.
Ik fietste 's ochtends vroeg door de stad. Bij het hotel was het redelijk druk. De gasten zaten aan het ontbijt en je kon de kok in de keuken zien werken. Je rook de geur van vers brood en koffie. Het stemde me vrolijk. Een keerpunt in de recessie? Volle hotels, zaken doen, congressen, etc..
Nog vrolijker werd ik van het jongentje dat per se zijn bus wilde halen. Hij begon te rennen ter hoogte van de brug, de bus haalde hem in en ik twijfelde of hij het zou redden. Door zijn zware rugzak en zijn korte benen viel het niet mee. Maak grote passen dacht ik. Alle passagiers waren ingestapt, de deuren sloten. Nog twintig meter. Te laat. Chauffeur!, riep ik. Hij hoorde het niet. Chauffeur!!!! De bus stopte, ik wees naar achteren en het jongentje glimlachte. Een mooi begin van de dag.
