Een dag vol harmonie

Ze is er niet. Het is nog vroeg. Er heerst een -leuke mannen onder elkaar- sfeer in huis.
We eten pannenkoeken op de vloer. We kijken naar de smurfen. We spelen met de auto's, klimmen op elkaars rug en kietelen tot we niet meer kunnen. Aankleden gaat zonder moeite.

Ze zitten vrolijk naast elkaar in de fietskar. Kijken gretig om zich heen. Auto's, vogels, boten.
Rotterdam mist zich schoon, we hebben vakantie! Eerst wat eten en dan naar Blijdorp. Leuk die leeuw, maar vooral snel naar de speeltuin. Adriaan wordt groot. Ik zie hem hoog achter de touwen over de loopplank gaan. Ambroos eet zand.

Terug naar huis vallen ze in slaap. Chocomelk en een koek, en dan weer heerlijk spelen. Samen of alleen. Ik kook rustig het eten, alle hulp welkom. We luisteren naar jazz op vpro's luisterpaal.
Maar dan gaat de voordeur open. De roofdiertjes worden wakker. Mamma!! Ze is van mij. Nee, van mij. De strijd is begonnen. Dag harmonie.

Run Forrest run!

Wie zoals ik bijna elke ochtend over de Erasmusbrug fietst, ziet veel bewegen. Een paar lopers begin ik al te herkennen. Meestal zijn dat vrouwen. Ik denk dat elke man wel even kijkt. Naar de billen, naar de borsten, naar de haren die in de wind wapperen. Soms is het erotisch, meestal niet. Dat komt vooral door de ingespannen (rode) gezichten en het zweet. Er is een loopster waar ik om moet grinniken. Ik heb haar nu al een paar keer gezien. Zo ter hoogte van het zwembad gaat ze achter een billboard staan. Daar doet ze strekoefeningen. Je ziet alleen haar voeten en haar enkels. Weet ze niet dat dit veel meer tot de verbilding spreekt dan gewoon je oefeningen in het zicht doen? Ik denk het niet. Van een andere orde is het volgende.

Ik fietste 's ochtends vroeg door de stad. Bij het hotel was het redelijk druk. De gasten zaten aan het ontbijt en je kon de kok in de keuken zien werken. Je rook de geur van vers brood en koffie. Het stemde me vrolijk. Een keerpunt in de recessie? Volle hotels, zaken doen, congressen, etc..
Nog vrolijker werd ik van het jongentje dat per se zijn bus wilde halen. Hij begon te rennen ter hoogte van de brug, de bus haalde hem in en ik twijfelde of hij het zou redden. Door zijn zware rugzak en zijn korte benen viel het niet mee. Maak grote passen dacht ik. Alle passagiers waren ingestapt, de deuren sloten. Nog twintig meter. Te laat. Chauffeur!, riep ik. Hij hoorde het niet. Chauffeur!!!! De bus stopte, ik wees naar achteren en het jongentje glimlachte. Een mooi begin van de dag.

Loose Fur

Ik fiets elke ochtend naar mijn werk. En al een tijdje luister ik dan regelmatig naar muziek. Vanuit Zuid over de Maas is het mooi om te stad te benaderen via de Willemsbrug. Vlak voor de brug kijk ik meestal even naar de Hef. Zij hangt zo stil en hoog.

Op het album Born again in the USA van de band Loose Fur staan een paar nummers waarop het prettig fietsen is. Ik was van de zomer in de disc-o-theek en leende dit album zonder de band te kennen. Bij muziek is er met mij iets vreemds aan de hand; ik neem meestal niet de moeite om te kijken hoe de makers heten en hoe de nummers heten. Maar dit keer wilde ik meer. Waar tien jaar geleden al die kennis slechts aan mysterieuze ingewijden was voorbehouden, vandaag de dag is dat wel anders.

Mijn bladerkennis op het web is nog zeer gering, maar Wikipedia ken ik. Een van de bandleden heet Glenn Kotche en wat blijkt, hij heeft ook een werk gecomponeerd in samenwerking met het Kronos Quartet. Hij geeft zijn muziek uit bij het label Nonesuch. Als lid van de band Wilco heeft hij vrij toegang tot het archief van bovenstaand label en hieruit plukte hij een werk van Steve Reich. En hij bewerkte dit. Mijn interesse is gewekt. Steve Reich heb ik gezien in 1993 in Berlijn en van een album van het Kronos Quartet ben ik helemaal weg. Maar hoe de leden van dit viertal heten? Daarover de volgende keer meer. Adio

gangs of new york

de afgelopen twee maanden heb ik ongeveer 3 uur tv gekeken. 1 uurtje op de bank thuis, naar een nieuwe serie uit de vs. en 2 uurtjes bij mijn moeder. om tot rust te komen. ze praat ook als we tv kijken, maar wel een stuk minder. nog steeds lijkt mijn zus op linda de mol. daar kwam ik toen weer achter. ambroos had de decoder verwisseld, dat scheelt, maar gisteren kon ik de verleiding niet weerstaan. gangs of new york, van 2200 tot 100. vrouwlief niet thuis, dus waarom niet. de enige tv staat in de slaapkamer. tot de climax gaat alles goed, de mannen slapen door, maar dan de scene met de ''gifbeker''. op dat moment wordt adriaan wakker. snel naar boven, even sussen en snel naar beneden. wat is er gebeurd? onze held ligt op de tafel, klaar om afgeslacht te worden. heeft hij het mes uberhaupt kunnen gooien?
de afstand tussen de amerikaanse genocide-de amerikaanse droom en afghanistan is niet zo groot. en die schietpartij in hoek van holland komt ook niet uit de lucht vallen. ik hou van film.
en de mannen? de eerste werd om 6.00 uur wakker. koffie!!

oeps

had ik net een blog aangemaakt met de prachtige naam alfapret, blijkt dat woord al 100 duizend keer voor te komen op het web. natuurlijk. dus als je mijn eerste bijdrage aan de digitale snelweg wilt lezen, ga dan naar alfapret. hoe, dat weet ik nog niet, want ik ben nog steeds een didibeet.
dat is ook de reden om nu toch maar eens te beginnen. om te achterhalen wat ik mis...
wat is dat lastig, iets schrijven zodat jij blijft lezen. ik ga mijn best doen, ciao.