Wat moet ik aan vandaag?

Met kerst loop ik door diergaarde Blijdorp. Het is vroeg in de ochtend. Het is stil en wit. Wonderbaarlijk. De speeltuin is verlaten. Het houten klimhuis is ook besneeuwd. De ijskar is dicht. Niemand drinkt koffie. En een kameel staat drie minuten te piesen.

Op de Meent loop ik. Op zoek naar nieuwe kleren. In mijn hoofd heb ik al het een en ander aan. Het komt niet overeen met wat er in de rekken hangt. Overal korting en veel te veel mensen. Ik moet hier weg, ik word chagrijnig.

Voor het eerst van mijn leven rende ik hard een winkel uit met fonkelnieuwe schoenen aan.
Maar dat mocht. Het werd zelfs gefilmd. Mijn linkervoet staat een beetje raar. Opeens herinner ik me mijn manmoedigheid. Ik tilde haar op en liep schuin naar beneden. Krak. Dat is al twee maanden geleden. Mijn voeten hebben stabiliteit nodig. Net als mijn geest.

Haruki Murakami was veertig. Hij verkocht zijn jazz bar en begon met schrijven. Hij schrijft nog steeds. Ik zou ook wel een jazz bar gehad hebben willen en dan verkopen. En dan wereldse verhalen schrijven. En heel veel hardlopen. De schoenen heb ik al. O ja, en een eigen notebook.


Hier en daar bewaar ik briefjes/gele blaadjes met een naam erop/etc. Meestal blijft het daarbij. Ik kook graag. Ik denk ook dat ik goed kan koken, ik weet dat dat wel meevalt. We hebben een biologisch groente abonnement. Het is winter, een goed koolseizoen. Maar wat moet je ermee? Ik vind een krantenknipsel met een recept voor een soep. Heb het nu drie keer gemaakt, het is ronduit geweldig. We blijven abonnee.


Een digitale camera opent perspectieven.

Voor het eerst van mijn leven heb ik een superstrakke broek aan. Heel strak en glad. Voel me een balletdanser. Maar ik word een hardloper.

Op weg naar de stad rij ik over een gebroken fles. Een harde knal volgt en ik weet genoeg. Das kut. Geen goed begin van een winkelmiddag voor een man in zijn veerties...

Vandaag heb ik drie keer sjans met vrouwen waar ik normaal niet zo snel naar kijk. Mooie vrouwen, dat wel, maar net als ik ook rond de 40. Das vreemd. Ik glimlach

Funny games terwijl je droomt

Heb je een writers blog? Nogal.

Ik word vroeg wakker. Het is donker en de krant bij de buren is niet bezorgd. Of ik heb het brommertje nog niet gehoord. Vreemd genoeg heb ik pijn in mijn linker voet, ter hoogte van mijn grote teen. Wat is dit nu weer? De pijn neemt toe, ik moet uit bed. Ik strompel de trap af en denk, dit is het begin van het einde. Verstopte ader, amputatie, hartinfarct, daar ga je. Net bij de slaapkamer van mijn meissie aangekomen (al een week ziek, dan slapen we graag apart) begint Ambroos te zingen.

"Lief, het is -jaaa, ik kom al...-nee, het is wat anders, mijn voet... " Ze ziet aan me dat het menes is (al ben ik een man die niet zo snel kermt, zij weet wel beter) en weet het ook even niet. ''Wat is er gebeurd?" Inderdaad, wat kan er nu in hemelsnaam gebeurd zijn?

Aangezien Sint deze dag in de klas komt, is thuis wachten tot de dokter open gaat geen optie. Ik fiets om 7.00 uur naar de ehbo van het ziekenhuis. Alles gaat moeizaam en alle is surreeel.

Bij de draaideur word ik verwezen naar de balie. Daar hangt de luxaflex omlaag, maar ik zie wel de ruggen van vier verpleegsters. Ze zitten allemaal aan de computer. Druk te werken? Nee, hij staat op funny games.nl. Ik vind het een grappig gezicht en druk wat langer op de bel.

''Nee, we kunnen je niet helpen. Er is geen trauma, je kunt nog fietsen. Er is ook niemand om je te helpen, we kunnen niet de dokter uit zijn bed bellen. Hoe laat komt de dokter dan wel? Om 8.30 uur. Maar dan heb ik een trauma in de klas, Sint komt op bezoek.''

Ik krijg een kado, een drukverband, en de tip om een paracetemol te nemen. ''Ja, maar mijn amputatie dan? Maak je geen zorgen, dat duurt even..''

En zo fiets ik naar Prinsenland. Ik ben net op tijd om het klascadeau in de zak te doen en de zak boven te verstoppen. Mijn assistent collega weet van niets, ze is onvindbaar. Ik verneem dat ze op zoek is naar de staf van de Sint....

Een koffie later sta ik in de klas en vang ik de eerste kinderen op. Voor de zekerheid bel ik de huisarts. ''Kunt u om 10.00 uur even komen? Nee, dan is Sint er. Kan ik niet in de middag? Nee, dan beginnen we met de vaccinatie van de griep prik. Heb je een alternatief? Humm? Kan ik ergens anders naar toe? -stilte, maar dan- kom maar om 13.30 uur.''


Het wordt een prachtige dag. Alle kinderen hebben dikke pret, er is er maar eentje die aan het eind de spanning laat wegvloeien met een huilbui van 20 minuten. Mijn doodsangsten worden ook minder, want de pijn ebt weg. De huisarts bel ik af.

Wat het was, weet ik niet. Het enige wat ik kan bedenken is dat ik, terwijl ik op mijn buik sliep, mijn voet klem heb gezet tussen de matras en het muurtje. En dat ik toen iets droomde, maar wat...
Komende zondag ga ik naar een andere beklemming, naar das Weisse Band, een film van Michael Haneker. Maker van de film Funny Games.

Sous le soleil

De zon scheen fel die dag. Het was bijna zomer. We fietsten uitgelaten over de dijk. De schooldag was voorbij. Was het woensdag?

Ik was zestien. Ik had ongeveer 1 jaar gewerkt voor mijn fiets. Dat begon vier jaar eerder, toen ik 12 was. Frans, een schoolvriendje, en ik werkten voor 1 gulden per uur in de kas bij Ton. Anjers poten enzo. Het rook daar altijd lekker. Bijvoorbeeld naar gestoomde aarde. Er werd dan een groot plastic zeil boven de grond gespannen en na een paar uur stomen werd dit zeil eraf getrokken. Die geur die dan omhoog kwam; warm en aards.
Een andere warmte voelde ik als ik samen met een meisje van 17 moest werken. Ze had lange donkere krullen en pretoogjes. Haar naam ben ik vergeten. Soms werkten we samen aan een pad. Ze zat dan vlak naast me, licht voorovergebogen stopte ze bolletjes in de grond. Ze droeg een geel t-shirt met afgeknipte mouwen en ik kon haar okselhaar zien. Ze rook daar erg lekker.

In die tijd luisteren we naar de Tour de France en naar de beats van Madness. In de kas dronk ik mijn eerste koffie. Om erbij te horen. Dat mijn vader bijna dood was gegaan aan een hartinfarct voorkwam dat ik ging roken. Ik weet nog dat die fiets 699 gulden kostte. Een zwarte peugeot. El Torro Cyclo was geboren, alleen wist hij dat nog niet...

Langs de dijk liggen al die kassen. We naderden de Maasdijk. Deze schiet als een zwart potlood door het glas richting zee. Ik weet nog dat Arend snel overstak. Ik liet de auto passeren, wachtte even en toen kon ik. Dacht ik. Ik keek naar links en zei tegen mezelf, dit klopt niet. En daar vloog ik hoog door de lucht. Dat moment vergeet ik nooit meer. Het was alsof ik werd opgetild door iets wat er niet is, maar wat je wel voelt. Na een paar seconden (in werkelijkheid minder dan 1) viel ik op de grond. Meteen keek ik naar rechts of dat wel klopte. Gelukkig, die auto was nog heel ver weg. Vanaf dat moment was ik high.

Arend bracht mijn fiets naar huis. Het was mijn moeders verjaardag nota bene. Achteraf moest ik wel lachen om zijn nuchterheid waarmee hij de boodschap bracht. Dit is Vin z'n fiets, hij komt zo thuis. Het ritje met de politie was prettig, ik heb zelfs nog de aanrijder gerustgesteld dat het niet haar fout was. Thuis hield ik me even flink en toen kwamen de tranen. De fiets heeft mijn moeder zonder dat ik het wist weggedaan. He ma, ik had zo graag iets eraf gehaald als souvenir, dat snap je toch wel. Maar zomaar dingen weggooien was in die tijd een specialisme van mijn moeder...

Wat was het dat ik door de lucht vloog. Was het de verwarring van al die verliefde gevoelens? Was het de zon die me even wilde optillen om iets te vertellen. Ik weet het niet.
Mijn fietsplannen met Scott verdwenen ergens heel diep in mijn hersens. Totdat ik 12 jaar later een mooie rooie tegenkwam. Ze deed aan fietsvakanties. Het was mijn moeder die zei, he Vin, dat wilde jij toch ook doen? Het was mijn vader die me 1000 piek gaf (cash uit de binnenzak) en zei: Vin, ga jij maar een stukje fietsen met die griet.

Kaapse kat

Waarom wil onze kat steeds naar buiten, ook als het regent? Na een minuut staat Herman dan alweer te boksen met z'n pootjes tegen de glazen deur. Open, en wel meteen. Rent ie als een speer naar de tafel, springt erop, struikelt over de lap top, schrikt van de muziek, wordt door mij op de grond gezet, gaat drie minuten liggen en dan is het weer raak. Miaaauuuuwwww. Heeft ie soms een Kaapse kat op het oog?? Herman, het is herfst. Doe normaal!

Als je dan

Als je dan 's ochtends in de war bent. Die whiskey proeverij van gisteren was wel erg leuk. Maar waar is nu dat usb stickie. Toch niet in de verwarming gevallen? Toch niet door Ambroos opgeruimd, als in de zin van bah. Dan gaat het namelijk de prullenbak in.
Het waren vier flessen. Eentje had ik laatst gekocht. Een Ier. Drie anderen had ik vorig jaar voor mijn verjaardag gekregen. Uit Schotland. Ik kon kiezen. Werken aan de individuele handelingsplannen van kinderen uit mijn klas of iets anders. Het werd iets anders.
De kachel brandde. Kaarsjes en JJ Cale. Ik rolde een theedoek op. Bond 'm om haar hoofd. Ze zat in kleermakerszit op het (berber) tapijt. Soms kriebelt wol lekker in je kruis. Ik schonk vier glaasjes in. Eerst ruiken, dan proeven en tussendoor een glaasje water. En dan raden. Geen eentje goed. Daarna mocht ik. Zelfde ritueel.
Met grote stelligheid gaf ik direct het juiste antwoord. Ten minste, dat dacht ik. Vier borreltjes verder: geen eentje goed. Opvallend was de we allebei de Ier, de Bushmills, met de Schot, de Springbank, verwisselden.

Dan maar zonder stickie naar school. Tamaar, wil je hierop een kopietje van het format zetten, ik ben namelijk mijn stickie kwijt. Ze kijkt me glimlachend aan en ik zie haar denken....Ik weet het.
Als je daarna dan goed in je tas kijkt, schiet het je opeens te binnen. O ja, ik liep gisteren langs de lap top. De whiskey en whisky smaakte nog steeds. Laat ik dat stickie maar meteen in mijn tas doen, voordat ik het vergeet. Tamaar, laat maar, gevonden. Al gedaan Vin, altijd handig, een kopietje. Das waar.

Na schooltijd heb ik die plannen geschreven. Wat gaat het goed met sommige kinderen. We zijn nu al een eindje op weg en ik zie sommige echt opbloeien. Als je eerst angstig binnenkomt en schrikt van elk geluid en als je dan opeens glimlachend binnenkomt, en je huppelt zowaar en je wilt spontaan iets vertellen en wel meteen, dan wordt de meester blij. Dan krijgt hij zin. In lesgeven, in muziek, in proeven, van whiskey en zo...

Het is tijd

Het is tijd voor nog een glas whiskey. Het is tijd voor even die droom terughalen en je aanwezigheid voelen. Toen ik wakker werd, dacht ik, hee, dat was Dirk.
Ik liep met Adriaan door de Bijenkorf en hij zag een paarse glitterjezus. In een andere winkel stond hij plotseling stil en zei: ""pappa, God staat zo he?''.
Het is tijd voor bezinning. Is het mogelijk om de komende twee maanden zonder kinderen naar een winkel te gaan. Ik ga dat maar s op tafel leggen.
Het is ook tijd om voor de herfst te vluchten. Pak een boek, dekens, wijn & whiskey, je geliefde en vergeet de wind, de regen, de kou. En gooi je computer in de Maas. Pak een pen en papier en schrijf een brief. Eentje naar een verre vriend of een vergeten vriend. En eentje naar mij. Vertel me maar hoe jij de winter overleeft.

Een dag vol harmonie

Ze is er niet. Het is nog vroeg. Er heerst een -leuke mannen onder elkaar- sfeer in huis.
We eten pannenkoeken op de vloer. We kijken naar de smurfen. We spelen met de auto's, klimmen op elkaars rug en kietelen tot we niet meer kunnen. Aankleden gaat zonder moeite.

Ze zitten vrolijk naast elkaar in de fietskar. Kijken gretig om zich heen. Auto's, vogels, boten.
Rotterdam mist zich schoon, we hebben vakantie! Eerst wat eten en dan naar Blijdorp. Leuk die leeuw, maar vooral snel naar de speeltuin. Adriaan wordt groot. Ik zie hem hoog achter de touwen over de loopplank gaan. Ambroos eet zand.

Terug naar huis vallen ze in slaap. Chocomelk en een koek, en dan weer heerlijk spelen. Samen of alleen. Ik kook rustig het eten, alle hulp welkom. We luisteren naar jazz op vpro's luisterpaal.
Maar dan gaat de voordeur open. De roofdiertjes worden wakker. Mamma!! Ze is van mij. Nee, van mij. De strijd is begonnen. Dag harmonie.

Run Forrest run!

Wie zoals ik bijna elke ochtend over de Erasmusbrug fietst, ziet veel bewegen. Een paar lopers begin ik al te herkennen. Meestal zijn dat vrouwen. Ik denk dat elke man wel even kijkt. Naar de billen, naar de borsten, naar de haren die in de wind wapperen. Soms is het erotisch, meestal niet. Dat komt vooral door de ingespannen (rode) gezichten en het zweet. Er is een loopster waar ik om moet grinniken. Ik heb haar nu al een paar keer gezien. Zo ter hoogte van het zwembad gaat ze achter een billboard staan. Daar doet ze strekoefeningen. Je ziet alleen haar voeten en haar enkels. Weet ze niet dat dit veel meer tot de verbilding spreekt dan gewoon je oefeningen in het zicht doen? Ik denk het niet. Van een andere orde is het volgende.

Ik fietste 's ochtends vroeg door de stad. Bij het hotel was het redelijk druk. De gasten zaten aan het ontbijt en je kon de kok in de keuken zien werken. Je rook de geur van vers brood en koffie. Het stemde me vrolijk. Een keerpunt in de recessie? Volle hotels, zaken doen, congressen, etc..
Nog vrolijker werd ik van het jongentje dat per se zijn bus wilde halen. Hij begon te rennen ter hoogte van de brug, de bus haalde hem in en ik twijfelde of hij het zou redden. Door zijn zware rugzak en zijn korte benen viel het niet mee. Maak grote passen dacht ik. Alle passagiers waren ingestapt, de deuren sloten. Nog twintig meter. Te laat. Chauffeur!, riep ik. Hij hoorde het niet. Chauffeur!!!! De bus stopte, ik wees naar achteren en het jongentje glimlachte. Een mooi begin van de dag.

Loose Fur

Ik fiets elke ochtend naar mijn werk. En al een tijdje luister ik dan regelmatig naar muziek. Vanuit Zuid over de Maas is het mooi om te stad te benaderen via de Willemsbrug. Vlak voor de brug kijk ik meestal even naar de Hef. Zij hangt zo stil en hoog.

Op het album Born again in the USA van de band Loose Fur staan een paar nummers waarop het prettig fietsen is. Ik was van de zomer in de disc-o-theek en leende dit album zonder de band te kennen. Bij muziek is er met mij iets vreemds aan de hand; ik neem meestal niet de moeite om te kijken hoe de makers heten en hoe de nummers heten. Maar dit keer wilde ik meer. Waar tien jaar geleden al die kennis slechts aan mysterieuze ingewijden was voorbehouden, vandaag de dag is dat wel anders.

Mijn bladerkennis op het web is nog zeer gering, maar Wikipedia ken ik. Een van de bandleden heet Glenn Kotche en wat blijkt, hij heeft ook een werk gecomponeerd in samenwerking met het Kronos Quartet. Hij geeft zijn muziek uit bij het label Nonesuch. Als lid van de band Wilco heeft hij vrij toegang tot het archief van bovenstaand label en hieruit plukte hij een werk van Steve Reich. En hij bewerkte dit. Mijn interesse is gewekt. Steve Reich heb ik gezien in 1993 in Berlijn en van een album van het Kronos Quartet ben ik helemaal weg. Maar hoe de leden van dit viertal heten? Daarover de volgende keer meer. Adio

gangs of new york

de afgelopen twee maanden heb ik ongeveer 3 uur tv gekeken. 1 uurtje op de bank thuis, naar een nieuwe serie uit de vs. en 2 uurtjes bij mijn moeder. om tot rust te komen. ze praat ook als we tv kijken, maar wel een stuk minder. nog steeds lijkt mijn zus op linda de mol. daar kwam ik toen weer achter. ambroos had de decoder verwisseld, dat scheelt, maar gisteren kon ik de verleiding niet weerstaan. gangs of new york, van 2200 tot 100. vrouwlief niet thuis, dus waarom niet. de enige tv staat in de slaapkamer. tot de climax gaat alles goed, de mannen slapen door, maar dan de scene met de ''gifbeker''. op dat moment wordt adriaan wakker. snel naar boven, even sussen en snel naar beneden. wat is er gebeurd? onze held ligt op de tafel, klaar om afgeslacht te worden. heeft hij het mes uberhaupt kunnen gooien?
de afstand tussen de amerikaanse genocide-de amerikaanse droom en afghanistan is niet zo groot. en die schietpartij in hoek van holland komt ook niet uit de lucht vallen. ik hou van film.
en de mannen? de eerste werd om 6.00 uur wakker. koffie!!

oeps

had ik net een blog aangemaakt met de prachtige naam alfapret, blijkt dat woord al 100 duizend keer voor te komen op het web. natuurlijk. dus als je mijn eerste bijdrage aan de digitale snelweg wilt lezen, ga dan naar alfapret. hoe, dat weet ik nog niet, want ik ben nog steeds een didibeet.
dat is ook de reden om nu toch maar eens te beginnen. om te achterhalen wat ik mis...
wat is dat lastig, iets schrijven zodat jij blijft lezen. ik ga mijn best doen, ciao.